De Armeense genocide

Samenvatting

Duizenden en duizenden documenten heeft de Turkse historicus Taner Akçam bestudeerd. Minutieus is hij op zoek gegaan naar de bewijzen voor de genocide op een miljoen Armeniërs, die plaatsvond in het Ottomaans-Turkse Rijk ten tijde van het regime van de Jong Turken (1915-1917). In het grote, aaneengesloten nieuwe Turkse rijk, waarin alleen Turkssprekende volkeren verenigd zouden zijn, was geen plaats voor de (christelijke) Armeniërs. In februari en maart 1915 werden zo'n 200.000 Armeense militairen ontwapend en aan dwangarbeid onderworpen. Vervolgens werd in de nacht van 24 april de Armeense intelligentsia opgepakt en vermoord. Hierna kwam een enorme deportatiebeweging op gang. Onder het mom van evacuatie en hervestiging werden duizenden Armeense burgers verdreven naar wat nu Syrië en Irak is. Zij werden blootgesteld aan zware mishandeling, verkrachting en uithongering. Slechts weinigen hebben de massale deportatie overleefd. Taner Akçam, die als eerste Turkse historicus openlijk het woord genocide heeft gebruikt, komt in dit boek tot de conclusie dat de massamoord geen bijproduct van de Eerste Wereldoorlog was, zoals altijd door Turkije is beweerd, maar dat er sprake is geweest van een centraal georganiseerde vervolging en vernietiging van de Armeense minderheid. Tot op de dag van vandaag wordt deze zwarte bladzijde uit de Turkse geschiedenis ontkend. Maar ook in de westerse wereld is pas in de laatste decennia het besef doorgedrongen dat zich 25 jaar voor de Holocaust een enorm drama heeft voltrokken.